۱۳۸۸ بهمن ۲۹, پنجشنبه

سخني با فرزندان ايرانم


شاهد بوده ام در شرايط جنگي زير بمباران در سفره هاي ايراني، هفت سين، آينه و قرآن چيده و تحويل و تحول زمين را ارج نهاده اند. اين آداب در فرهنگ ما نهادينه شده است. جزيي از گوشت و پوست ايرانيان است.

فرزندانم همين طور عاشورا بخشي از فرهنگ نهادينه شده ايرانيان است. با وسواس و دقت تمام آداب آن را به جاي مي آورند. تلاش براي حضور در سفره امام حسين(ع) جوان، پير، كودك، شيعه، سني، مسيحي و زرتشتي نمي شناسد.

اعتراض و بيان خواست هاي مدني و اجتماعي در روز عاشورا مرسوم بوده و سابقه اي تاريخي در ميهنم ايران دارد. اما بيان خواست ها در اين روز آداب خاص خود را مي طلبد.

هرگز طرح شعارهاي خونين، گاه مستهجن كه هيچ خواسته اي را بيان نمي كند، پذيرفته نيست.

دريغا شنيده ام مادر صلحي كه مانع برخورد با يك بسيجي بوده مضروب شده است. با وجود اين كه ظلم و خشونتي كه به شما رفته است با تمام جانم مي فهمم اما خشونت كور را تأييد نخواهم كرد.

مبارزه عدم خشونت ماندلا و آموزه هاي صلح گاندي را كجا گم كرديم.

چه كسي مي خواهد بين مردم تفرقه بيفتد. چرا هنوز نياموخته ايم. در پذيرش افكار متفاوت پيش قدم باشيم. دريغا طرفداران عقايد متفاوت شعارهاي مرگ و محو يك ديگر را مي دهند. اين لشگركشي ها به چه معناست؟ فوج و فوج دستگيري ها ، در بند كردن ها و سنگ پراني ها تشديد تفرقه و خشونت در جامعه را دامن مي زند.

آيا فراموش كرده ايم كه در منطقه اي زندگي مي كنيم كه همواره زياده خواهان جهاني بر طبل جنگ مي كوبند و از هر دو طرف مي پرسم تفرقه بين مردم به نفع چه كسي است؟

من و تو ايراني هستيم. اين آب و خاك را با نهال جان حافظ بوده ايم.

خشونت كور و نفي هر نفر با هر بينشي از اين ملت جز آب ريختن به آسياب دشمن انساتيت و عدالت نيست. چه كسي پاسخگوي جان هاي به خاك افتاده است؟ همين جا اعلام مي دارم هيچ ايراني ناشناس نيست. هرگز نداشتن نام شناسنامه اي فرد به خاك افتاده از مسئوليت ما نمي كاهد.

به يك ديگر قدري فرصت دهيم حرف ها و خواسته هاي هم ديگر را بشنويم. ايراني مظهر عشق و دوستي است با هموطن و هم سفره مان مهربان باشيم.

ايراني، فرزندم، جانم!

تنها با گفت و گو در بستري آرام و متمدنانه به خواست هايمان دست مي يابيم. آن چنان پايدار و عميق كه هيچ كس نتواند حق تان را از شما دريغ كند.

تجربه نشان داده است غير از اين هيچ راهي ما را به مقصد آزادي، دموكراسي، رفاه، آباداني و استقلال كشورمان نمي رساند.

بدانيد من خود بهت زده شاهد تحولات خشونت آميز ميهنم هستم و تنها از سر دلسوزي مادرانه با شما درد دل كردم.

شهلا فروزانفر 9/10/88

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر